nowy adres: www.klubliteratow.pl

Nad okiem starego koryta Wisły w Goczałkowicach

Prastare koryto w liliowej pościeli
pod altaną dębów i brzozowej bieli
na skraju boru, wśród flory mnogości
wspomina lata minionej świetności

Kiedy nurt przez się przetaczało rwący
przedwiośniem, gdy z Beskidu lody spływały
i letnią pora, gdy przez stropy nieba idące
chmury grube gwałtem na ziemie się rwały

Gdy Ślężan, Wiślan dawne ludy,
Polan i brzegów na północ idących kraje
łuską karmiła, trzeźwiła swym chłodem
i wieki poiła wód swoich kryształem

Dziś okiem rozciągłym stoi i smutnym,
bawiąc w swej toni tyko płazy i gady;
smutne życie ze źródłem swym rozwódki
jednak smutniejszym, że to przez nasze rozkazy.