nowy adres: www.klubliteratow.pl

Dotykiem subtelnej muzyki – niewątpliwy w tym udział towarzyszących artyście Jego fenomenalnych kolegów instrumentalistów – zaprasza słuchacza do świata, najbardziej intymnych, doznań, przemyśleń i istotnych doświadczeń dojrzałego mężczyzny. W piosence „A ja Cię kocham tyle lat”, z dopiero co wydanej płyty p.t. „Za blisko stoisz”, ujawnia się, zresztą nie po raz pierwszy, po chłopięcemu sentymentalna, a przy tym po ludzku doświadczona, natura Antoniego Murackiego.

Warszawski pieśniarz i poeta prezentuje tu nie tylko najbardziej prywatne emocje, ale – rozumianą muzycznie i literacko – lirykę najwyższej próby. A czyni to tak przekonywująco, że nawet gdyby, po wybrzmieniu piosenki, chciał przekonać odbiorcę, że właśnie skłamał, ten mu i tak nie uwierzy. A w ten sposób objawia się właśnie zjawisko artystycznej perfekcji.

Bo Muracki jest w istocie perfekcyjny. Dotyczy to zarówno Jego warsztatu poetyckiego, jak i wykonawczego. O tym drugim można się łatwo przekonać, ale – niestety – dopiero słuchając piosenki. Co do pierwszego służę od zaraz. Bo słysząc, tylko na przykład,: „A ja cię kocham tyle lat/ znam każdy zakręt ciała/ zbożowy włosów twoich smak/ i myśli jasną iskrę....”, któraż kobieta się nie rozpłynie, a któryż mężczyzna nie pozazdrości umiejętności uwodzenia słowem?...

I dalej. Czy jest w ogóle na którejkolwiek planecie istota, która nie przebaczy i nie ulegnie, gdy nucą jej do ucha: „Czasem mnie woła inny świat/ i zmysłów supermarket/ i wtedy stajesz pośród gwiazd/ na mojej mlecznej drodze...”, może gdzieś i jest, ale ja takiej nie znam i chyba nawet znać nie chcę. A wynika to z najgłębszego przekonania, że nie ma nic ważniejszego od pewności, że: „[...]kocham cię bez zbędnych słów/ i pomocniczych pytań [...]” bo Ty „[...]już dawno dobrze znasz/ odpowiedź i pytanie.”

Jeśli jeszcze kogoś nie udało mi się przekonać o nadzwyczajności tej piosenki, świadczy to, WYŁĄCZNIE, o mojej osobniczej nieudolności. O ile ktoś przekonać się dał, na pewno nie pożałuje